Voor het eerst in mijn jarenlange vrijwilliger carrière sta ik voor een dichte deur. Ik kijk in mijn telefoon en ja, we hebben echt op deze dag en op dit tijdstip afgesproken. Nogmaals druk ik op de bel en tegelijkertijd zoek ik telefonisch contact. Er wordt niet alleen niet open gedaan, maar ook niet opgenomen.
Het is me bekend dat mijn hulpvrager veel stress en een druk leven heeft. Ze is alleenstaande moeder, net verhuisd, heeft nare dingen meegemaakt en er komen meerdere hulpverleners over de vloer. Via maatschappelijk werk ben ik gevraagd om te ondersteunen bij het aanvragen van regelingen en creëren van overzicht en inzicht in de financiën. Er zijn geen schulden. Mijn hulpvrager en ik, we hebben elkaar alleen nog gesproken tijdens het kennismakingsgesprek. Misschien is ze de afspraak vergeten, ondanks dat we er een paar dagen geleden nog over hadden geappt?
Ik besluit het dorp in te gaan om boodschappen te doen. Een klein uurtje later kom ik weer langs het adres van mijn hulpvrager. Zal ik even kijken of ze er nu wel is? Er staat een auto voor de woning geparkeerd, die er eerder niet stond. Door het raam in de deur kijk ik via de gang de woonkamer in. De tussendeur staat open en ik zie twee over elkaar geslagen benen. Er zit iemand op de bank! Opgelucht bel ik aan, kunnen we vandaag toch nog wat doen aan de administratie.
De benen komen in beweging, maar niet naar de voordeur. Heel langzaam zie ik dat ze worden ingetrokken tot ze uit mijn zicht zijn. Het blijft doodstil. Ik bel nogmaals aan, maar weer gebeurt er niets. Teleurgesteld en geïrriteerd fiets ik naar huis. Zo ga je toch niet met een vrijwilliger om? Wat zou er aan de hand zijn en zit ze wel te wachten op hulp van een vrijwilliger?
Thuis stuur ik een whatsapp bericht. “Sorry, ik ben ziek,” krijg ik terug en “Ik app je wel als ik weer beter ben, om een nieuwe afspraak te maken.” Vervolgens hoor ik wekenlang niets, ook niet na een appje met de vraag hoe het gaat.
De decembermaand nadert en de coördinator stuurt een bericht aan alle vrijwilligers om hulpvragers aan te melden voor de Kerstgift van de kerk. Dat is een envelop met geld en tegoedbonnen. Hulpvragers moeten wel toestemming geven, want de kerk brengt de gift zelf langs. Mijn hulpvrager reageert snel en verrast op mijn vraag of ik haar adres door zal geven. “Wat ontzettend lief dat je aan me denkt. Ik heb heel veel aan m’n hoofd en kan nog niet afspreken. Een gift zou heel goed uitkomen en fijn zijn!”
Soms heeft iemand gewoon rust en geld nodig om op te krabbelen. De administratie komt daarna pas.
Jansje van Middendorp is adviseur en onderzoeker op het gebied van armoede en schulden. Als vrijwilliger thuisadministratie ondersteunt ze mensen met geldzorgen. Meer weten? Neem contact op via info@jans.je